جمعیت دانشجویان قشقایی پیام نور ممسنی

لحظه هاي ماندگار

بي آنكه صميمي ترين گندمزارهاي مزرعه را نثارت كنم ساده و صميمي احساس شاعرانه ات را به غزل هاي آبادي مي سپارم و قدم در يورد پريشاني ((سه پارا )) مي گريم، سراسيمه بخاراي من ايل من، دهاتي وار برافراشته ترين محصول فصل، براي دل كفتركان رو به آزادي، دست هاي پينه بسته بر دار قالي مي مانم.

بي مقدمه آقاي بهمن بيگي اسبم را زين مي كنم و ركاب در ركاب با شما تاريخ زندگي خاطرات بجا مانده مردم عشاير را ورق مي زنم، شايد در باد برقصم و از چشم آفتاب بيفتم و شايد هم مجال دلخوشي، حوصله اي امان ندهد، اگر چه اين روزها بوي گندم غريب ترين واژه ي ازدحام عاشقي است اما اي خوب، اي تمام لحظه هاي ناب، ناب ترين غزل زندگي جنوب، سياه چادر تمام وسعت غروب را با اسبان وگله ها به نظاره مي ايستم و سرود غم انگيزترين قصه هاي درد را پيوند خواهم داد. وقتي دلي براي از دست دادن نداشته باشم و وقتي كه عاشق باشم«به اجاقت قسم» در كوره هاي باور دنيا را در وسعت نافرجام روزگار سير مي كنم. دلم گرفته اي مرد، پسين دلتنگي ام را در تنگه ي ركاب سواران مي نگري و من شاعرانه بيت بيت زندگيم را براي تو مي جنگم، اينجا دلي به وسعت دل هاي يخ زده بوي نان تيري را در روستا مي پيچاند و دل به نام (( الختر )) مي لرزد، ممكن است اين آخرين غروب باشد، دستم را بگير شايد اسمم در تپه ماهوري جان داد و يا شايد برنو فشنگ را بلد نباشد. گيوه ات را بپوش اي مرد …

ساليان پيش را سراغ مي گيرم. سالياني كه پدر از درد مي گفت و سهم گندم، پدر مي گفت:«دهاتي خوب مي فهمند» وکوچ را بهانه مي كرد. اما اكنون زلالي خنده هاي مهربانت، جاخوش كرده است در دفتر عشاير و خواندني ترين درس روزگار مانده اي .

بگذار ساده تر بگويم اي مرد، بگذار باران بگيري بر دل كويري روزهاي بي تاب. آنجا كه پرستو بهار را به تماشا مي نشيند و اسبان سر به فلك كشيده قله ها را خوب نوازش مي دهند، بي آنكه گله اي سرگردان در دشت، صحرا به صحرا، كوه به كوه استقامت و پايداري را بياموزد، الفباي دلنواز فقر بر سيطره روح و جسم كه شمه هاي (( توله )) را به يدك مي كشند و هنوز تا هنوز شانه هاي ترك خورده زمين فواره كوههاي بلند را حس نكرده اند و هنوز تا هنوز مرداني راه مزرعه را بلند نيستند. اي مرد اين جاده منتظر گامهاي كدامين پايمالي است مگر كوليان به بند كشيده قحط سالي گاوهاي لاغر روستا را باور نكرده اند.

 باور نمي كنيد. حتي پلي براي به دل رسيدن نمانده است. در كدامين جغرافيايي عشق دلخوش كرده اي، سيني سيب، ساراي كدامين روزهاي اول ابتدايي را به تصوير كشيده اي و زير كدامين درخت بلوط آب نان بابا ياد داده اي، با كدامين درد مرا نوشته اي و بر كدامين لوح مرا نقش بسته اي، از همايش كدامين طايفه مجال مي آوري از آنكه بزرگي ات ورد زبان ايل مي ماند.

آقاي بهمن بيگي بايد عاشقانه قدم برداريم. چشمايت، چيق هاي خاطرات روزهاي جواني اند و دود شروه ي غم انگيزش بارش و ابر تمام نگاهت را مي زايد، استاد.

استاد؛

 من ايلياتي ام، پاك وساده، وكيلم برنو بلندي است كه ميراث اجدادي است وخونم شناور در رگ  تاريخ، به رنگ تمام رنگ ها، بي رنگ و نماد يك رنگي، مي شناسي ام.

 دشت نگاهم ريشه در كبك و تيهو دارد و دَفَك را معيار مي نشانم تا سراغ خط ونشانم نگيرند، دهاتي ام !!؟ دهاتي …

با تمام بودنم و با تمام نبودنم كَرتِ احساس ايلم را بي دليل به دل شكسته مي سپارم شايد فردا فرصتي نباشد و شايد ديگر فردايي نباشد، تو را حس مي كنم در پاره هاي ذهنم، مثل دو خط موازي كنار هم بي آنكه وصال را بهانه كني،  هيچگاه به هم نمي رسيم و اينها سماجت سرنوشت تمام مزرعه را به آتش كشيده است و مضموم گنجشك اتفاق ساده اي است كه اتفاق مي افتد. حتي اگر شاهين حادثه اي بيافريند آقاي بهمن بيگي ..

1.    سه پارا : نوعي رقص محلي شهرستان نورآباد

2.    الختر : نوعي بازي محلي

3.    توله : گياه خوراكي مناطقي از عشاير

4.    دفک : پارچه اي كه پيله شكار است .